Księstwo Koniec Końców

Księstwo Koniec Końców jest krainą położoną na południe od Dethrionu i Vihraamei oraz na północ od Tunarkdenu. Istnieje tu szesnaście prowincji formalnie należących do króla Dethrionu, nieformalnie jednak tereny te są poza kontrolą królestwa.

Historia
Tereny księstwa były zamieszkane przez orków oraz ludzi. Jedni i drudzy nie wchodzili sobie w drogę, starając się całkowicie unikać wzajemnych konfliktów. Region ten był jednym ze spokojniejszych miejsc na kontynentach.

Nie minęło jednak wiele czasu zanim o tereny zaczęli domagać się elity z Dethrionu. Wielu lordów wykupiło tamtejszą ziemię i zaczęli tworzyć infrastrukturę gospodarczą, zachęcając pieniędzmi i urodzajem rdzennych mieszkańców do pracy. Rolnictwo i hodowle przynosiły ogromne zyski, a Księstwo dzięki zorganizowanej polityce stało się głównym eksporterem żywności do Dethrionu i Everdenu.

Sielanka skończyła się, gdy wielu lordów zaczęło padać ofiarami korupcji ze strony kompanii handlowych. Ciągłe zmniejszanie kosztów i wykorzystywanie chłopów przyczyniło się do powstania głodu i biedy, co skłoniło wielu do rebelianckiej partyzantki i tworzenia się buntu. Lordowie nie chcieli ustąpić, starając się zyskać jak najwięcej na straconym sektorze i powstrzymać działania chłopów. Wojska lordów skutecznie powstrzymywały głodujących, a Ci którym w głowie było sprzeciwianie się woli swojego lorda zamykano w lochach. Przerażeni mieszkańcy starali się pracować jak mogli, jednocześnie stając się niewolnikami na własnej ziemi.

Szkoła Fechtunku w Horbovii
Społeczności Księstw oprócz zagrożenia płynącego z północnej cywilizacji Dethrionu, były również terroryzowane przez barbarzyńców którzy niejednokrotnie zgarniali łupy z mniejszych wiosek bądź klasztorów. Wojsko będące zbyt zajęte tłumieniem buntów bądź zbieraniem podatków, nie miało dość oddziałów by chronić południowe wyżyny przed najazdami barbarzyńców. W jednej z wiosek napadniętych przez ludy Alderbage żył młody chłopiec o imieniu Armand, który nigdy nie zapomniał brutalnego mordu na jego rodzinie jakiego dokonali ludzie południa.

Jako jeden z niewielu uciekł z miasta ogarniętego pożogą, by podróżować przez Księstwa. Gdy osiągnął wiek osiemnastu lat, zaczął zajmować się awanturnictwem, broniąc chłopów i wieśniaków przed bandytami bądź barbarzyńcami, a czasem i nawet przed wojskiem książąt. Lord Sebastian wysyłał za Armandem list gończy, lecz nikt nie chciał wydać El Defendeur jak zaczęto go nazywać.

Po kilku latach niesławy wśród władz, stał się ikoną wyzwolenia Księstw. Doprowadziło to do tego, że ludzie zaczęli go szukać by wspomóc go w jego krucjacie - Armand otrzymał azyl w Horbovii z rąk Księcia Lukasa von Stahla, by ten mógł prowadzić w tajemnicy szkołę fechtunku. W tejże szkole uczyli się Lord Petyr von Fitzroy oraz Lord Caspar de Boxadors y Sureda. Przez wiele lat śmiało podążali śladem swego mistrza - Armanda Simara - by móc pomagać biednym w celu wyzwolenia ich z łap bogatych.