Everden

Everden jest to kraina geograficzna w której znajdują się trzy państwa - Walmeria, Kenzwoth oraz Mezgaard. Położona na wschód od Dethrionu i Vihraamei oraz na południe od Kantepushu.

Historia
Zanim ludzie zdołali osiedlić tereny po raz pierwszy, wśród lasów istniały mniejsze bądź większe społeczności elfów. Byli oni dzikimi mieszkańcami, często byli również nieświadomi sąsiedztwa innych grup. Ich indywidualność pozwoliła na wypracowanie solidnej sztuki przetrwania w puszczach, które postrzegali jako schronienie. Wiele drzew, dolin i ścieżek w lasach stawało się świętymi miejscami przez które mogli spacerować tylko elfowie. Natura stała się obiektem uwielbienia przez co wśród społeczności utworzyła się religia chwaląca Matkę Naturę - Aiti. Kapłanami tej religii stawali się znachorzy i zielarze którzy przemianowali się na druidów. Według nich, można było stworzyć nić komunikacji pomiędzy elfami a zamieszkanym przez nich lasem. Każdy las posiadał duszę i każda z nich była unikalna. Społeczności zaczęły śmiało się łączyć, wkrótce tworząc potężną, leśną aglomerację.

Gdy z zachodu zaczęli przybywać ludzie, początkowo nie wiedzieli z kim mieli do czynienia. Pierwsze spotkanie elfa i człowieka początkowo wzbudziło niechęć, jednak niedługo po tym okazało się że są oni uchodźcami z miast Klanu Moebiusa. Wielu mieszkańców Vasfal, Aivot oraz Alakyys zostało ugoszczonych przez społeczność i mieli oni okazję wymienić się wzajemnie wiedzą którą posiedli. Elfy nauczyły ludzi elementów przetrwania, natomiast Klanowicze przekazali im informacje o magii i wojennych narzędziach. Część ludzi z zachodu powędrowała dalej na wschód, zakładając mniejsze osiedla i całkowicie odrzucili technologiczne dziedzictwo które niegdyś posiadali na rzecz spokojnego, zwyczajnego życia na uprawie roli i hodowli zwierząt. Reszta żyła jeszcze przez niedługi czas wśród lasów i współżyła z elfami do kresu swego życia. Była jeszcze mniejsza grupa Klanu Moebiusa, która stworzyła małą świątynię swego boga u podnóży gór, lecz po kilka latach została opuszczona i niewielu ludzi bądź elfów zapomniało o jej istnieniu.

Elfowie czując więź ze swymi gośćmi, postanowili ruszyć na zachód w celu pomszczenia swych nauczycieli. Potężna elfia armia uzbrojona w magię i miecz rozpoczęła krucjatę pośród barbarzyńców, przez którą jedni zaczęli uciekać na północ, drudzy na południe. Tam również, na jałowej pustyni zasiali nasiona drzewców które zostały podarowane im przez Klan. Większość elfów zamieszkała na zachodzie, całkowicie zostawiając swój dom na wschodzie. Tam również samozwańczo przyjęli imię Wysokich Elfów.

Ludzkość zaczęła rosnąć w siłę - Klanowicze w całości wymarli, pozostawiając po sobie mnóstwo potomstwa na ziemiach wschodu. Niewielu pamiętało kulturę i religię Moebiusa, mimo że zwyczaje Klanu przeszły na porządek dzienny utworzonych społeczności i do dziś kultywuje się niektóre z nich (np. poszczenie poprzez niepicie alkoholu w konkretnym dniu czy wiara w życie po śmierci). Potomkowie Klanu stracili swą tożsamość kulturową i wśród ziem Everdenu zrodziły się społeczności i grupy tworzące nową, całkowicie inną tożsamość. Nie minęło wiele lat, zanim Ci sami ludzie nie sprowokowali konfliktów przez które powstały trzy regiony uznające kompletną niezależność od siebie nawzajem. Seria wielu wydarzeń doprowadzała do naprzemiennego zawierania pokoju i wypowiadania wojen lecz wielokrotnie wszystko kończyło się ugodami. Burzliwy okres walki o władzę przestał być istotny i zaczęto wspólnie starać się tworzyć krainę zdolną do zaoferowania lepszego jutra - jednak na jak długo?

Początki trzech krain Everdenu
Gdy relacje nabrały tempa a odległości spowodowały założenie odrębnej struktury państwowej, stopniowo utworzono trzy państwa znajdujące się na terenie dawnego Everdenu.

Walmeria i Mezgaard
Do wymiany ognia pomiędzy Walmerią a Mezgaardem dochodziło bardzo często. Raz nastawał pokój, raz wojna która kończyła się pokojem, by ludzie znów mogli znaleźć nowy powód do wojny. Oczywiście każdy z tych etapów trwał naprawdę długo i nie sposób stwierdzić iż Everden to wieczne pole bitwy - krainę można raczej porównać do niedźwiedzia który głodny jest wściekły, a gdy zaspokoi swój głód jest znacznie bardziej potulny i przyjazny niżeli pozbawiony żywności.

Everden rozpadł się na Walmerię i Mezgaard w wyniku roszczeń terytorialnych dwóch potężnych lordów którzy rządzili ogromnymi regionami - Aelrica Walmera i Rathgara Mezgaarda. Gdy po kilku latach wojny doszli do porozumienia, ustalono prostą granicę pomiędzy państwami i nazwano je imionami rodowymi walczących lordów.

Mezgaard odziedziczył dostęp do morza i posiada najważniejsze porty w Everdenie. W skutku fundamentem gospodarki państwa stał się handel morski, a miasta portowe przeobraziły się w potężne aglomeracje. Stolicą państwa stał się Rathgar Port.

Walmeria stała się królestwem słynącym z świetnie rozwiniętym rolnictwem i hodowlą, jak również stała się monopolistą jeśli chodzi o górnictwo - żelazo, węgiel, sól czy srebro stały się towarem eksportowym z którego królestwo czerpie wielkie zyski. Stolicą stało się miasto Povis położone na wschodzie.

Kenzwoth
Po kilku mniejszych konfliktach na północy, wielu mieszkańców zaczęło uciekać ze swych ziem w kierunku południa. Uchodźcy znaleźli się u stóp gór graniczących z zimową tundrą Tunarkden gdzie po raz pierwszy ujrzeli barbarzyńskie plemiona z lodowej pustyni. Barbarzyńcy byli zaskoczeni ogromną wiedzą przybyszy w budownictwie, rolnictwie i hodowli, natomiast potomkowie klanu byli pod wrażeniem umiejętności przetrwania tubylców. Wkrótce obydwie społeczności zaczęły budować bliskie relacje, a niedługo potem doszło do przemieszania się obu grup. W pewnym momencie historii mianowali się oni Cesarstwem, zaś stolicą stało się miasto u szczytu gór zwane jako Var'gar.

Kraina posiada jedną z potężniejszych kompanii handlowych "Wintercharm", a jej wpływy sięgają daleko poza granicę Everdenu. Filie organizacji znajdują się nawet w Vamastrii i Ozemyi.