Vihraamea

Vihraamea - teren leśny znajdujący się pomiędzy Księstwami Koniec Końców a Dethrionem Królewskim, uznawany przez elfów za królestwo. Przez całą długość wielkiego lasu znajduje się Szlak Keltainen przez który mogą bezpiecznie podróżować karawany i handlarze.

Początek
Po tym, jak elfy zdołały wygnać barbarzyńców, osiadły się w centralnej części by zasiać pierwsze drzewce. Wystarczyło zaledwie kilka tygodni by zrodziły się najpierw wielkie, żyjące enty a następnie potężny las drzew. Pierwsi osadnicy założyli swe miasto na drzewie Soubross zaś samo nazwane zostało ''Ahhendae. ''Mieszkańcy drzewa ogłosili się mianem Wysokich Elfów ze względu na ich potężną (jak na tamtą porę) magię i siłę którą dysponowali przeciwko innym rasom.

Magia której byli częścią również była dla niektórych na tyle kusząca, że zdecydowali się spojrzeć na nią od złej strony. Wielu elfów zaczęło zwracać się ku mroku, co spowodowało że powstała całkowicie nowa ideologia wśród pewnej grupy czarodziejskiej. Obecnej władzy nie podobał się fakt parania się czarną magią, przez co wszyscy którzy z niej korzystali zostali wygnani by ustrzec innych elfów przed ich szaleństwem. Ci którzy odeszli nazwali się Mrocznymi Elfami i zamieszkali na szczytach Gór Zachodnich wśród naturalnych lasów gdzie praktykowali zakazaną sferę nauk magicznych.

Wielu elfów jednak zdecydowało się odejść z innych pobudek - nie pasowało im poczucie wyższości nad innymi bądź samo współistnienie z niektórymi przedstawicielami gatunku i ich ideologią nie pomagało utrzymać przyjaznych stosunków. Niedługo po Mrocznych Elfach z miasta wyruszyły dwie ogromne grupy zmierzające w dwóch kierunkach - pierwsza w stronę Gór Wschodnich, druga w stronę gór oddzielających od Tunarkden. Pierwsza grupa składała się głównie z magów, którzy mieli dość narzuconej im nauki magicznej której sfer nie mogli dalej poznawać - były to Mistyczne Elfy. Druga natomiast grupa to Elfy Talvi, które wyruszyły oddalić się od nadmiaru porządku w ich ojczyźnie i żyć zgodnie ze swoimi zasadami. Ci znaleźli się u szczytu gór by pod nimi zamieszkać, przez co przystosowały się do zimowego krajobrazu i mroźnej pogody dając im potężny atut życiowy.

Po tym, jak Ahhendae zostało zniszczone przez Paladynów, po Soubrossie został jedynie wydrążony pień. Wielu elfów odeszło szukać nowego miejsca w swym pięknym lesie, jednak Ci którzy wciąż pragnęli żyć jako Wysokie Elfy, upracie pozostali w ruinach swej stolicy. Miasto odbudowano częściowo, a mieszkańcy samozwańczo zaczęli nazywać się Niskimi Elfami, którzy poprzysięgli odzyskać dawne tytuły i pozbyć się ludzkości z okolicznych ziem.

Grupa która uciekła nazwała się Leśnymi Elfami. Ich umiejętność przetrwania i potężna wola walki zyskała przewagę nad ideologią którą do tej pory się kierowali - przestali wierzyć że są Opiekunami i są wyżej od innych ras. Przez wiele tygodni szukali miejsca na nowy dom, aż w końcu ukazał im się niezadbany, prawie martwy Ent. Leśne Elfy postanowiły uleczyć zranione drzewo, a gdy został już uratowany, odwdzięczył się dając im miejsce na nowy dom. Drzewiec nazywał się Silardygg, zaś miasto założone na jego szczycie nazwano Myohassa.

Elfia Królowa
Po tym jak Leśne Elfy zadomowiły się w nowym mieście, dynastia męskich przywódców trwała w najlepsze. Zmieniło się to jednak, gdy król Varo i jego żona Vuorien mieli tylko jedno dziecko i to w dodatku córkę. Gdy tylko nadszedł czas przekazania władzy po śmierci króla Varo, zaczęto zastanawiać się czy zostanie wybrany nowy władca czy może będzie to ktoś z innej części rodziny. Osiemnastoletnia wtedy Eavienne została wtedy wybrana na królową, a lud zadawał sobie pytanie - czy to na pewno mądry wybór?

Pytanie jednak szybko znalazło odpowiedź, gdy po wielu tygodniach rządzenia, królowa stała się bożyszczem tłumów. Wiecznie dobra, nieskazitelna dusza pragnąca otwartej i przyjaznej społeczności spotkała się z pozytywnym odbiorem. Gdy tylko została ujrzana jej dobroć i to, co reprezentuje w swojej władzy, zostały jej przekazane insygnia świadczące o kontynuowaniu dynastii - Berło Pierwszych Drzewców oraz osobisty pegaz bojowy.

Dzięki Berłu zyskała sojuszników w postaci drzewców, co wzmocniło jej pozycję pośród konfliktów w Vihraamea. Również okiełznane pegazy stały się jedną z flagowych jednostek bojowych w armii Leśnych Elfów.

Dyplomata Myohassy
Generałowie armii Leśnych Elfów poprzysięgli wierność nowej królowej, że za cenę własnego życia będą chronić jej oraz Myohassy do końca swoich dni. Jednym z nich był Sart'Ast, generał jednostek lądowych, który służył niegdyś ojcu Eavienne. Razem mieli okazję służyć w elfiej gwardii, gdy ten był jeszcze księciem. Sart'Ast wspinał się w rangach, imponując swoim dowódcom zmysłem taktycznym oraz umiejętnościami bojowymi. W pewnym momencie był jednym z najlepszych łuczników w armii. Gdy osiągnął najwyższy stopień wojskowy, stał się pierwszym generałem Gwardii, który otrzymywał rozkazy bezpośrednio tylko od króla.

 Wspólne historie obu z nich były osnute tajemnicą dla ludu, jednak Varo wysługiwał się młodym generałem w celu ochrony nowej ojczyzny. Sart'Ast wielokrotnie z rozkazu króla służył za dyplomatę, który miał na celu zjednoczyć elfów z Everdenu by przeciwstawić się Niskim Elfom, jednak za każdym razem spotykali odmowę. Elfy ze wschodu nie akceptowały żadnej władzy, oprócz tej która pochodziła z rady plemion i duchów lasu, a sam fakt zagrożenia ze strony Generała Ikuinena nie przemawiał im do rozsądku. Sart'Ast powracał z pustymi rękoma.

Maginentoppi
 Nie tylko Sart'Ast był wysyłany z misjami dyplomatycznymi. Generał Maapeel z rozkazu Króla miał zawrzeć pakt z Mistycznymi Elfami z góry Maginentoppi, by Ci udzielili pomocy Myohassie w razie możliwego konfliktu. Miejsce było zapomniane przez wiele pokoleń, głównie przez fakt że Mistyczne Elfy wynegocjowały kompletną neutralność w swoim regionie i w żadnym wypadku nie można było prowadzić wojny na ich terenie. Z relacji Maapeela wynikało, że dotychczas nie szukający zwady bracia Leśnych Elfów, są świetnie przygotowani na niejeden ewentualny konflikt - stworzyli azyl, w którym posiadają ogromne zapasy żywności, broni i amunicji, zaś elita magów chroni swój dom potężnymi słowami mocy umiejscowionymi w kryształach magicznych. Wysłannik nie spotkał wielu mieszkańców Maginentoppi - nie było ich więcej niż dwustu. Posiadali jednak magię, która znacznie przewyższała możliwości Leśnych Elfów, co mogło być zbawienne w skutkach jako że druidzi Eavienne nie sprawdzali się skutecznie w boju.

 Maapeel doprowadził do rozmów pomiędzy dwoma grupami elfów, podczas których przywódczyni Mistycznych Elfów, Padyllain, zobowiązała się do współpracy i ochrony królowej. Maginentoppi miało być jednak nienaruszone i trzymane z daleka od ciekawskich oczu, dopóki sami nie zmienią zdania na temat otwarcia bram swego azylu. Niedługo po podpisaniu paktu, Eavienne zwerbowała kilku nauczycieli magii od Padyllain, by Ci mogli przekazać magiczną sztukę Leśnym Elfom. Współpraca zaczęła trwać w najlepsze, przygotowując Myohassę do nieuniknionego konfliktu.

Ołtarz Mroku
Gdy Ahhendae zostało zniszczone, Mroczne Elfy ucieszyły się na widok upadającego królestwa. Był to dla nich jasny sygnał, że muszą urosnąć w siłę i pozbyć się wszystkiego co niegdyś reprezentowały Wysokie Elfy. Pierwszym ku temu krokiem było stworzenie narzędzia które pozwoliłoby im na zyskanie przewagi magicznej nad innymi elfami.

Wielka Matrona Ydin wraz z kilkoma najpotężniejszymi magami ze swego otoczenia odprawiła rytuał na cześć ich mrocznego boga - Tummavar'a. Całe zdarzenie miało na celu zgromadzić jak największą ilość energii do ołtarza poświęconemu bogowi, by następnie wszyscy z magów mogli czerpać z niekończącego się źródła energii w celach bojowych. Ydin oraz jej magowie wzrośli w siłę i zyskali cienistych sprzymierzeńców z zaświatów zwanymi Koeyda.

Teraz jedynie obserwują napiętą sytuację między Leśnymi i Niskimi Elfami, wyczekując odpowiedniego momentu do marszu na zwycięską, lecz osłabioną armię jednej ze stron. Gdy tylko nadejdzie taki moment, ani Niskie, ani Leśne Elfy nie są przygotowane na cienistą armię prowadzoną przez Ydin.

Mściwy Książę
Gdy ruiny Ahhendae znów ożyły, wśród Niskich Elfów wybrano na przywódcę generała Ikuinena. Niegdyś był królewskim generałem który poświęcił wiele dla obrony swej stolicy, teraz jest jedynie strzępem tego kim był w przeszłości. Żądny zemsty wobec ludzi którzy zniszczyli jego ojczyznę, postawił sobie za cel całkowite wytępienie rasy ludzkiej. Ustępliwość Leśnych Elfów wobec Dethrionu również doprowadziło do tego, że uznał swych pobratymców za zdrajców i wypowiedział otwarcie że żaden Leśny Elf nie ma wstępu do Ahhendae pod groźbą śmierci. Sam zaś zdecydował się przyjąć tytuł księcia do czasu aż nie podbije Myohassy i nie odzyska tronu który należy się jego rasie - wtedy zostanie królem.

Jego żądza zemsty była tak silna, że wykuto dla niego specjalny miecz o wampirycznych właściwościach który odpowiadał jego osobowości. Każde uderzenie wysysało z przeciwnika część jego sił życiowych i przywracało je właścicielowi. Miecz ten nazwano po elficku Varkaus, co oznaczało kradnący.

Rodziny Kaori
Wielki las nie był domem tylko dla elfów. Wśród lasów zamieszkały również zwinne, gibkie istoty przypominające koty w ludzkiej skórze. Wielkie ich grupy mieszkały nad jeziorami i dużymi skupiskami drzew gdzie zakładały swe domy - ich sprawność fizyczna pozwalała przetrwać na ogromnych wysokościach w ekstremalnych warunkach. Gatunek wielokrotnie oparł się atakom drapieżników, a nawet elfy nie były w stanie pochwytać żadnego z Kaori.

Gdy Niskie Elfy osiadły w ruinach Ahhendae, książę Ikuinen zdecydował się zawrzeć z Kaori pakt dający im całkowitą swobodę, azyl oraz ochronę ich gatunku przed jakimkolwiek zagrożeniem, wymagając od nich tego samego. Przywódca Kaori zgodził się, włączając swe watahy do armii Niskich Elfów. Czas jednak pokaże, czy obie strony wyjdą na tym dobrze.