Dethrion

Dethrion - jest to jedno z Państw Południowych położonych na kontynencie Etherra. Znajduje się w sąsiedztwie z elfickim królestwem Valtiolehti. Stolicą Dethrionu jest Aeropolis, która również jest stolicą Dethrionu Królewskiego. Państwo jest podzielone na trzy prowincje - Dethrion Królewski ze stolicą w Aeropolis, Dethrion Zakonny ze stolicą w Villanie oraz Dethrion Trzech Słońc ze stolicą w Moonglyph. Nieoficjalnymi prowincjami są również Królestwo Elfów oraz Krasnoludzkie Zachodnie Góry.

Historia
Tereny Dethrionu były zamieszkane przez ludzi, elfów i krasnoludów, jednak w głównej mierze to ludzie dominowali w liczbie. Pierwszym zorganizowanym państwem na tych terenach było państwo-miasto Klanu Moebiusa z główną siedzibą w Aivot. Pięknie zdobione domy i ogromne mury przyciągały oczy ciekawskich barbarzyńców z okolicznych plemion, co poskutkowało tym, że któregoś dnia Klan był tak przytłoczony ogromnym atakiem, że musiał wycofać się ze swych ziem i uciekać przed ogromną armią dzikusów.

Piękne budowle i domy zostały w większości zrównane z ziemią, a wszystkie dobra posiadane przez Klan zrabowane. Jedynie siedziba Aivot została nienaruszona, gdyż chronił ją glif potężnej magii nie pozwalający nikomu wejść do starożytnego miasta, ani z niego wyjść.

Elfy, jeszcze jako początkujące społeczeństwo, przyjmowały wielu Klanowiczów którzy poszukiwali schronienia. Mimo że nie było ich wielu, a Klanowicze zawsze pomagali elfom w ciężkich chwilach, Elfy zdecydowały się przejąć terytorium niegdyś zamieszkane przez Klan. Ogromna armia ruszyła z gór, pustosząc za pomocą magii i miecza wioski barbarzyńców którzy nie mieli z nimi najmniejszych szans. Barbarzyńcy podzielili się na dwie grupy - jedni uciekli na północ, gdzie zostali częściowo wytępieni przez miejscową społeczność, druga natomiast była goniona przez elfy aż do gór, co zmusiło barbarzyńców uciec na zimową pustynię Tunarkden. Elfia armia osiadła w centralnej części krainy, gdzie na zwycięskiej ziemi zasadzona dwa Encie nasiona. Po kilku tygodniach trudny i zniszczony teren zamienił się w piękny i żyjący las, a miejsce w którym żyli dwaj Entowie, nazwane zostało Ahhendae.

Barbarzyńcy znajdujący się na północy zmieszali się z miejscowymi społecznościami, które następnie zjednoczyły się by stworzyć jedno miasto - Aeropolis. Ludzie przybywali z okolicznych rejonów, a wielki rozwój komunikacji pomiędzy innymi miastami poskutkował sojuszem pomiędzy nimi. Sieć miast miała z początku jedynie charakter handlowy, później oficjalnie stało się państwem które nazwano Dethrionem. Z zachodu zaczęły przybywać informacje, że również tamtejsi oficjele pragną podłączyć się do państwa, aż spowodowało to że całe zachodnie wybrzeże należało do Dethrionu.

Sytuacja zaczęła się zmieniać, gdy mieszkańcy zachodniego wybrzeża byli najeżdżani przez bandytów i piratów, natomiast aparat zapobiegawczy ze strony państwa nie działał tak, jak się mogło wydawać. Król Josef II zarządził więc, że państwo podzieli się na trzy prowincje w której władzę będą sprawować trzej Władcy. Jednym z władców jest sam Król i rządzi on Dethrionem Królewskim, drugim z władców jest Arcymag Zakonów i rządzi on Dethrionem Zakonnym zaś trzecim z władców jest Najwyższy Paladyn i rządzi on Dethrionem Trzech Słońc. Przekazanie pomniejszej władzy spowodowało przyśpieszenie wykonywania rozkazów w łańcuchu dowodzenia i spektakularny sukces w każdej z prowincji.

Historia Dethrionu ma też swoje czarne punkty, które ciężko jest wybielić. Paladyni pod dowództwem Najwyższego Paladyna Johna Ravenous'a, z przyczyn doktrynalnych i bez wiedzy króla, zdecydowali się na atak Valtiolehti. Żołnierze byli informowani, że sam król rozkazał zaatakować elfów, przy okazji twierdząc że jest to odwet za zamordowanie ludności na południu Dethrionu Królewskiego co nigdy nie miało miejsca. John Ravenous ruszył z ogromną armią zbrojnych przez elfi las, mordując każdą napotkaną tam istotę i paląc za sobą każdy skrawek terenu. Elfy nie pozostając dłużne, zaczęły walczyć z napastnikiem, co przerodziło się w ogromny konflikt. Dezinformacja nie trwała jednak długo - John Ravenous został ogłoszony wrogiem stanu i skazany na śmierć, natomiast każdy kto za nim pójdzie podzieli jego los. Końcowo Elfy zawiązały sojusz między sobą a Dethrionem Królewskim i Zakonnym, po czym całkowicie wymordowali armię Ravenous'a który do tego czasu zdążył wcielić w swe szeregi wielkie gromady bandytów. Paladyn został zabity podczas walki z nieznanym elfim wojownikiem. Głowa zdrajcy została nabita na pal, a sam Dethrion Trzech Słońc wymazał jego imię z wszystkich kronik i rzeczy które zostały nim nazwane. Jego pomnik został rozbity na proch, a w samym Dethrionie zakazano używać jego imienia przez pospolitych ludzi.

Umarłe Miasto
Miasta w Dethrionie Królewskim które były położone najbardziej na południe, były najmniej znanymi wielu podróżnikom, a sami poborcy podatkowi zapominali o istnieniu takich miast. Mówiło się o takich miejscach Wolne Miasta, ale nie było ich aż tak wiele - a sam trud podróży kosztowałby więcej niżeli można było zebrać tam pieniędzy. Jedno miasto - położone pośród lasów przecinających się z elfim lasem - było wyjątkowe. Wyjątkowe z tego względu, że prawie nikt go nie odwiedzał, a jeśli już to był to jakiś uciekinier bądź bardzo ostrożny handlarz starający się ominąć główny szlak bardzo daleko od drogi. Takie właśnie było Bolougne - ciche, niewinne miasteczko.



Pewnego dnia zawędrował tam kupiec o imieniu Felipe. Nie z ostrożności ani bezpieczeństwa, ale z całkowitego przypadku. Wraz ze swoim koniem byli okrutnie głodni, sam zaś nie miał kontaktu z kimkolwiek od tygodnia. Miasteczko wyglądało z początku na opuszczone, ale miejscowi gospodarze przywitali go piwem i chlebem za który nawet nie musiał płacić - miał jedynie przekazać im informacje ze świata zewnętrznego.

Minął dzień. Felipe, jeszcze częściowo zmrożony ciężkimi warunkami podróży poprzedniego dnia, starał się dojść do siebie. Nieoczekiwanie usłyszał wielki huk... I to było właściwie wszystko co pamięta. Domy popaliły się, ludzie leżeli martwi na ścieżkach zaś ziemia była czarna jak smoła. Jedynie miejscowy kościół przetrwał potężne uderzenie. Felipe, mimo że oszołomiony, szedł przez zniszczoną wioskę bez ani jednej rany. Końcowo znalazł winowajce całego zamieszania, którym był ogromny meteoryt. Podszedł do niego bliżej, czując jednocześnie jak jego krew zaczyna wrzeć, zaś skóra jest pełna oparzeń. Przerażony odszedł od kosmicznego obiektu i doznał ulgi - oparzenia i bąble zaczęły się automatycznie leczyć... Ta umiejętność wybawiła go od śmierci, ale stała się jego przekleństwem które towarzyszyła mu przez wiele stuleci.

Awatar Ognia
Struktura magiczna często ma okazję do wykazywania się inwencją twórczą, pokazując że ona również może eksperymentować z istniejącymi stworzeniami. Na przestrzeni wieków zauważano wielokrotnie wynaturzenia które zadziwiały magów z Villany, ale nieczęsto spotykało się stworzenia przesiąknięte prawie nieskończoną ilością energii.



W drzwiach gospody która znajdowała się gdzieś na szlaku handlowym pomiędzy Aeropolis a Villaną, pojawiło się dwóch mężczyzn o potężnej budowie. Trzymali na łańcuchu młodą dziewczynę o czerwonych włosach, która po kontakcie wzrokowym wyglądała jakby była delikatnie niedorozwinięta. Mężczyźni poprosili o pokój w którym mogą spędzić czas ze swym więźniem.

Początkowo zabawa zaczynała się dla nich świetnie - jednak dziewczyna która wydawała się z początku bezbronna, nagle zaczęła jarzyć się płomiennym blaskiem. Jej skóra zaczęła płonąć, a temperatura w pomieszczeniu zwiększyła się na tyle, że cały budynek stanął w ogniu.

Varrofer - bo tak jej było na imię - wyszła z budynku cały czas bijąc ogromnymi płomieniami ze swojego ciała. W panice uciekła, natrafiając na rzezimieszka Fantagima Jermidta który przez pożar uciekł z wiozącej go więźniarki. Czując wobec niej dług wdzięczności, postanowił jej towarzyszyć i dowiedzieć się czym jest dar który posiada.

"Varrofer jest niebezpieczna, ale dzięki temu nigdy nie mogę narzekać na nudę" - Fantagim Jermidt

Zakon Czarnej Wdowy
Gdy Klan Moebiusa był u szczytu swojej potęgi, prowadzone były przez nich badania na dziwnych stworzeniach przywleczonych przez Dwójkę. Duże, pajęcze potworności okazały się zbyt uparte by móc je kontrolować, więc wojownicy Klanu zaczęli porywać barbarzyńców z okolicznych terenów. Zdobycz przekazywano potem grupie naukowców Klanu, ażeby mogli oni wykorzystać ich jako ofiary swoich doświadczeń i eksperymentów. Po pewnym czasie pojawiłą się idea, ażeby połączyć geny pajęczych organizmów wraz z genami porwancyh barbarzyńców, w celu stworzenia człowieka o potężnej sile i o  specyficznach własnościach organizmu pajączego. Testy trwały wiele lat, lecz w końcu udało się stworzyć hybrydę człowieka i pajęczego przybysza. Badania nie obyły się również bez strat w ludziach - wiele barbarzyńców zostało zamordowanych co sprowokowało dzikich mieszkańców do wielkrotnie ponawianych ataków na miasto Klanu, z których każdy okazywał się fiaskiem.

Wyniki eksperymentu cehowały się ludzką postawą i sylwetką, aczkolwiek z ich pleców wyrastały pajęcze odnóża. Ich skóra była pokryta czarną, twardą chityną, a z palców w razie potrzeby mogła sączyć się silna neurotoksyna. Ponadto posiadali oni wysoce wyostrzoną percepcję, ze względu na dodaktowe pary oczu(od 2 do 4) i wyjątkowo wyczulony słuch. Byli żołnierzami doskonałymi których Klan kontrolował poprzez uwięzienie matrony królewskiej(tj. osobnika rozrodczego od którego pochodziła ich mutacja). Przywiązani do matki, nie mogli podnieść ręki na swych twórców.

Uczestniczyli w wielu walkach w obronie miast Klanu, jednak gdy nadeszła ostateczna szarża barbarzyńców, zostali zamknięci wraz ze swoją matroną w podziemiach Miasta Klanu - Alakyys,  z powodów do dzisiaj nie znanych.Gdy wymordowali wszystkich mieszkańców pozostałych przy życiu, uwolnili matronę by ta mogła stworzyć więcej pajęczego miotu - w rezultacie jest to teraz największe skupisko wielkich pająków na kontynencie.

Mutanci którzy przeżyli, oderwali się całkowicie od Klanu i stworzyli Zakon Czarnej Wdowy który istnieje od tamtego czasu w podziemiach Alakyys. Pomimo iż nie wiadomo dokładnie w jaki sposób mutacja wpłynęła na tych ludzi, wielu spekuluje że stali się oni po prostu długowieczni - o ile nie nieśmiertelni. Nie wygląda jednak na to, by Zakon pragnął władzy czy wpływów na powierzchni, dlatego też na chwilę obecną nie są uznawani za zagrożenie.